بازگشت پس از قرنطینه: عضله‌ای جدید، نه فقط یک برنامه

خلاصه‌ای از اين مقاله در تاريخ ۴ تیر ۱۳۹۹ در صفحه مدیران روزنامه دنیای اقتصاد منتشر شده است و متن کامل آن در ادامه تقدیم می‌شود.

 

طی کمتر از چهار ماه، کووید ۱۹ تقریباً تمام پیش‌بینی‌های سال ۲۰۲۰ را تحت تأثیر قرار داده است. علاوه بر مرگ برخی افراد و ترس ناشی از این همه‌گیری، کسب‌وکارهای سراسر جهان با اختلالاتی مواجه شده‌اند که سرعت و مقیاس آن در عصر جدید بی‌سابقه بوده است.

اکنون شرکت‌ها با این سؤال دست‌وپنجه نرم می‌کنند که چگونه می‌توان به سلامت به دوره عادی بعدی رسید؟ بسیاری از شرکت‌ها، بازگشت به محیط کار را برنامه‌ای می‌دانند که باید اجرا شود: مجموعه‌ای از گام‌های نظام‌مند برای دستیابی به مدل عملیاتی باثبات، در دنیایی که واکسن به تعداد کافی در دسترس است یا مصونیت جمعی حاصل شده است. پیشنهاد بسیاری از این برنامه‌ها، بازگشت به نسخه‌های منطقی گذشته است.

اما، عدم قطعیت‌های ذاتی همچنان در کمین این برنامه‌ها است. برای مثال، مدیران اجرایی معتقدند به دلیل احتمال طغیان مجدد بیماری، دستاوردهای جدید درباره نحوه انتقال ویروس و افراد تحت تأثیر، ماهیت و مدت مصونیت و تغییر مداوم در کیفیت و دسترسی به تست و ردیابی تماس افراد، تدوین برنامه بازگشت قطعی، بسیار دشوار است. در حال حاضر، بهترین برنامه ممکن، صرفاً استدلالی ضعیف است که به اعتبارسنجی و تغییر نسبتاً مداوم نیاز خواهد داشت.

 

در این مقاله، چهار نیرو تشریح خواهد شد که نتایج غیرقطعی آن‌ها سال‌های آینده را شکل خواهد داد. همچنین گام‌های ایجاد عضله لازم برای مواجهه با این نیروها (به‌ویژه مرکز فرماندهی‌ای که این عضله را تقویت می‌کند) بیان خواهد شد. به محض ایجاد این مرکز و یکپارچه‌سازی آن با مدل عملیاتی جدید سازمان، شرکت‌های دارای این عضله قوی آماده عصر جدید رقابت خواهند بود.

متن اصلی مقاله را از اینجا و ترجمه آن را از اینجا دانلود کنید.